غزل ۳۵۵۰ - دل اهل نظر آن به که گرفتار بود

دل اهل نظر آن به که گرفتار بود
صحت چشم در آن است که بیمار بود ۱

جسم در دامن جان بیهده آویخته است
نور خورشید کجا خانه نگهدار بود؟ ۲

سر به بالین فراغت نگذارد هرگز
هرکه را درد سخن قافله سالار بود ۳

زهر در ساغر ما چاشنی قند دهد
زنگ بر سینه ما مرهم زنگار بود ۴

دل ندارد خبر از راز نهانی که مراست
در نهانخانه من آینه ستار بود ۵

بیشتر باعث سرگشتگی ما فلک است
نقطه را سیر به بال و پر پرگار بود ۶

صائب از دیده انصاف اگر در نگری
نیست یک خار درین باغ که بیکار بود ۷