غزل ۳۵۵۷ - می روشن گهران چهره گلفام بود

می روشن گهران چهره گلفام بود
نقل صاحب نظران چشم چو بادام بود ۱

لب نو خط تو از چشم، سیه مست ترست
دانه خال تو گیرنده تراز دام بود ۲

گرچه در ساغر خوبان دگر درد می است
خط به گرد لب او، خط لب جام بود ۳

ناامید از سر کوی تو چرا برگردد؟
قانع از بوسه فقیری که به پیغام بود ۴

کف خاکی که ز کوی تو کنم بر سر خویش
خشکی مغز مرا روغن بادام بود ۵

چهره ای را که خط از صبح بناگوش دمد
پیش صاحب نظران نیک سرانجام بود ۶

می فتد زود سبک مغز ز معراج غرور
چه قدر کوزه خالی به لب بام بود؟ ۷

پختگی جمع محال است شود با دولت
سایه پرورد پر و بال هما خام بود ۸

لب بی وقت گشودن پر و بال اجل است
نشود کشته خروسی که بهنگام بود ۹

تلخی مرگ به کامش می لب شیرین است
دهن هرکه بدآموز به دشنام بود ۱۰

حاصلش نیست به جز روسیهی همچو عقیق
غرض خلق ز همواری اگر نام بود ۱۱

چه خیال است به این نشأه تواند پرداخت؟
صائب آن کس که در اندیشه انجام بود ۱۲