غزل ۳۵۷۱ - مکن از بخت شکایت که وبالش می بود

مکن از بخت شکایت که وبالش می بود
پای طاوس اگر چون پر و بالش می بود ۱

چون ثمر دست به رعنایی اگر می افشاند
لاف آزادگی از سرو حلالش می بود ۲

گر برون نامدی از پرده جمالش، عالم
کف خاکستری از برق جلالش می بود ۳

مرگ می شد به نظر دولت بیدار مرا
در قیامت اگر امید وصالش می بود ۴

سالم از آتش سوزان چو سمندر می رفت
مرغ اگر نامه من بر پر و بالش می بود ۵

اینقدر در دل خون گشته نمی گشت گره
بوسه گر رنگی ازان چهره آلش می بود ۶

می شد انگشت نما چون مه نو صائب فکر
اگر آن موی میان راه خیالش می بود ۷