غزل ۳۵۷۲ - در خیالم اگر آن زلف پریشان می بود

در خیالم اگر آن زلف پریشان می بود
نفس سوخته ام سنبل و ریحان می بود ۱

دردمندان چه قدر خون جگر می خوردند
درد بیدردی اگر قابل درمان می بود ۲

می شد از حبس دل دولت هر جایی خون
رزق اسکندر اگر چشمه حیوان می بود ۳

گر گلوگیر نمی شد غم نان مردم را
همه روی زمین یک لب خندان می بود ۴

دارد از خرمن من برق دریغ ابر بهار
آه اگر مزرع من تشنه باران می بود ۵

داده بودند عنان تو به دست تو، اگر
جنبش نبض تو در قبضه فرمان می بود ۶

صائب اسرار جهان جمله به من می شد فاش
اگر آیینه من دیده حیران می بود ۷