غزل ۳۵۷۶ - هرکه پوشد نظر از کام به منزل برود

هرکه پوشد نظر از کام به منزل برود
دایم آواره بود هرکه پی دل برود ۱

دامن برق کجا، پنجه خاشاک کجا
خار در پای طلبکار تو مشکل برود ۲

چون نفس سوختگان کعبه رود بر اثرش
هرکه در راه طلب بر اثر دل برود ۳

ترک اندیشه بود خضر ره فردروان
چند عمر تو به اندیشه باطل برود؟ ۴

دست در دامن توفیق زن از خویش برآی
قوت پای تو حیف است که در گل برود ۵

اگر این است که من یافته ام ذوق طلب
جای رحم است بر آن کس که به منزل برود ۶

زود بر مسند خاکستر خود بنشیند
هرکه بی خواست چو پروانه به محفل برود ۷

هرکه خواهد که به حرفش نگذارند انگشت
چون قلم راه سخن را به انامل برود ۸

زخم در پیرهنش سنبل تر می ریزد
هرکه از هوش ز نظاره قاتل برود ۹

گر سخنهای تو صائب سوی بابل ببرند
سحر از خاطر جادوگر بابل برود ۱۰