غزل ۳۶۰۳ - چهره شوخ به یک رنگ مصور نشود

چهره شوخ به یک رنگ مصور نشود
عکس روی تو در آیینه مکرر نشود ۱

چهره تا از عرق شرم و حیا سیراب است
حسن محتاج به پیرایه دیگر نشود ۲

اثر صحبت روشن گهران اکسیرست
موم در بحر محال است که عنبر نشود ۳

هر تنک مایه که گیرد سخن از مردم یاد
همچو طوطی خجل از حرف مکرر نشود ۴

عمر را قامت خم باز ندارد ز شتاب
تیر را بال و پر از بحر کمان تر نشود ۵

می رسد مزد خموشان ز نهانخانه غیب
دهن غنچه محال است که پر زر نشود ۶

دل بیطاقت ما صبر ندارد، ورنه
موجه ای نیست درین بحر که لنگر نشود ۷

رفتن و آمدن مردم آزاده یکی است
این سپندی است که بار دل مجمر نشود ۸

رهزن از راه محال است نهد پای به راه
طینت کج قلمان راست به مسطر نشود ۹

گره گوشه ابروی بخیلان به ازوست
چون گهر هرکه ز آبش دهنی تر نشود ۱۰

به که برگرد دل خویش بگردد صائب
سفر کعبه کسی را که میسر نشود ۱۱