غزل ۳۶۸۷ - خوشا سعادت آن دل که آب می گردد

خوشا سعادت آن دل که آب می گردد
که شبنم آینه آفتاب می گردد ۱

به آتشی است دل خونچکان من مایل
که شسته روی به اشک کباب می گردد ۲

مشو ز وقت ملاقات دوستان غافل
که هر دعا که کنی مستجاب می گردد ۳

اگرچه موی سفیدست تازیانه مرگ
به چشم نرم تو رگهای خواب می گردد ۴

نه از برای تماشاست کوچه گردی من
ز بیم سوختن خود کباب می گردد ۵

همان که در طلبش رفته ای ز خود بیرون
درون خلوت دل بی نقاب می گردد ۶

فسانه می شمرد مست، شور محشر را
کجا به چشم تو از ناله خواب می گردد؟ ۷

تپیدن دل ما صائب اختیاری نیست
به تازیانه آتش، کباب می گردد ۸