غزل ۳۶۹۵ - اگر بهانه طفلان تمام می گردد

اگر بهانه طفلان تمام می گردد
به بوسه هم لب لعل تو رام می گردد ۱

امیدها به لبش داشتم، ندانستم
که این قدح به چشیدن تمام می گردد ۲

به عاشقان سیه روز خنده بیدردی است
ترا که صبح بناگوش شام می گردد ۳

شوند آدیمان طفل مشرب از پیری
درین چمن ثمر پخته خام می گردد ۴

تو چون به جلوه زمین را ز باده آب دهی
افق به دور زمین خط جام می گردد ۵

اگرچه لاغری، از فربهی امید مبر
که در دو هفته مه نو تمام می گردد ۶

چنین که می پرد از بهر صید چشم ترا
ز خاک حرص تو افزون چو دام می گردد ۷

کمال نشأه اسنان به مهر خاموشی است
خم شراب به خشتی تمام می گردد ۸

شود ز تنگ شکر صائب آنقدر گویا
که رزق طوطی شیرین کلام می گردد ۹