غزل ۳۶۹۶ - ز باده چشم تو ظالم رحیم می گردد

ز باده چشم تو ظالم رحیم می گردد
اگر بخیل به مستی کریم می گردد ۱

به جد و جهد اگر گرگ گوسفند شود
شریر هم به ریاضت سلیم می گردد ۲

ز بیکسی به دل صاف من غباری نیست
گهر عزیز شود چون یتیم می گردد ۳

سپند ریشه دوانید در دل آتش
چه وقت اختر ما مستقیم می گردد؟ ۴

در آن ریاض غمینم که غنچه پیکان
شکفته از دم سرد نسیم می گردد ۵

دل از گشودن لب می شود تهی از درد
ز رخنه ملک اگر مستقیم می گردد ۶

به چشم کم منگر در گناه اندک خویش
که هرچه خرد شماری عظیم می گردد ۷

مده به خلوت دل راه خنده را صائب
که پسته را دل ازین ره دونیم می گردد ۸