غزل ۳۶۹۷ - سری که در ره او بی کلاه می گردد

سری که در ره او بی کلاه می گردد
فلک سوار چو خورشید و ماه می گردد ۱

ز داغ لاله سیراب می توان دریافت
که دل ز باده گلگون سیاه می گردد ۲

مبر ز قرب خسان آبروی خود زنهار
که کهربا سبک از برگ کاه می گردد ۳

ز رهبران چه توقع، ز همرهان چه امید؟
مرا که نقش قدم سنگ راه می گردد ۴

سیاه خیمه لیلی است پیش اهل جنون
دلی که سرمه ز برق نگاه می گردد ۵

ز شرم عارض او نام ماه حلقه کند
نه هاله است که بر دور ماه می گردد ۶

به خجلت گنه از عذر صلح کن صائب
که عذر پیش کریمان گناه می گردد ۷