غزل ۳۷۴۶ - به سینه هرکه تمنای نوگلی دارد

به سینه هرکه تمنای نوگلی دارد
ز هر الف به نظر شاخ سنبلی دارد ۱

عزیمت تو فتاده است در توکل سست
وگرنه بحر ز هر موجه ای پلی دارد ۲

منم که روزی من پشت دست افسوس است
وگرنه خار به کف دامن گلی دارد ۳

چو موج، بی خطر از بحر می رسد به کنار
به دست هرکه عنان توکلی دارد ۴

کلاه شعله اگر کج نهد سزاوارست
گل چراغ چو پروانه بلبلی دارد ۵

به پای هر که خلیده است از گلی خاری
بر آن قفس نزند گل که بلبلی دارد ۶

جگر خراش فتاده است تیشه غیرت
وگرنه کوهکن ما تحملی دارد ۷

کدام برق تجلی ز ابر بیرون تاخت؟
که کوه طور عجایب تزلزلی دارد ۸

کدام مطلب عالی است در نظر دل را؟
که بر مراد دو عالم تغافلی دارد ۹

بجز فتادگی ما که برقرار بود
ترقی همه در پی تنزلی دارد ۱۰

مخور فریب تواضع ز خصم بد گوهر
که آب تیغ ز قد دو تا پلی دارد ۱۱

تویی که فارغی از فکر عاقبت صائب
وگرنه صورت بی جان تأملی دارد ۱۲