غزل ۳۷۸۷ - به خاک راه تو هرکس که جبهه سایی کرد

به خاک راه تو هرکس که جبهه سایی کرد
تمام عمر چو خورشید خودنمایی کرد ۱

فغان که ساغر زرین بی نیازی را
گرسنه چشمی ما کاسه گدایی کرد ۲

خدنگ آه جگردوز را ز بیدردی
هواپرستی ما ناوک هوایی کرد ۳

به مومیایی مردم چه حاجت است مرا؟
که استخوان مرا سنگ مومیایی کرد ۴

ازان ز گریه نشد خشک شمع را مژگان
که روشنایی خود صرف آشنایی کرد ۵

بهوش باش دلی را به سهو نخراشی
به ناخنی که توانی گرهگشایی کرد ۶

مرا به آتش سوزنده رحم می آید
که زندگانی خود صرف ژاژخایی کرد ۷

به رنگ و بوی جهان دل گذاشتن ستم است
چه خوب کرد که شبنم ز گل جدایی کرد ۸

هنوز خط تو صورت نبسته بود از غیب
که درد صفحه روی مرا حنایی کرد ۹

خوش است گاه به عشاق خویش دل دادن
نمی توان همه عمر دلربایی کرد ۱۰

نداد سر به بیابان درین بهار مرا
نسیم زلف تو بسیار نارسایی کرد ۱۱

ز رشک شمع دل خویش می خورم صائب
که جسم تیره خود صرف روشنایی کرد ۱۲