غزل ۳۷۸۹ - دل غریب مرا بوی گل بجا آورد

دل غریب مرا بوی گل بجا آورد
کز آن بهار خبرهای آشنا آورد ۱

به بوی پیرهن مصر بد مرساد!
که کار بسته ما را گرهگشا آورد ۲

ز تیغ، فیض دم صبح عید می یابد
کسی که روی به سرمنزل رضا آورد ۳

غرور عشق زلیخا بهانه انگیزست
وگرنه یوسف ما بندگی بجا آورد ۴

همیشه سبز ز آب حیات باد چو خضر
خطی که حسن ترا بر سر وفا آورد ۵

شکایت از ستم آسمان مروت نیست
که برگ سبزی ازان یار آشنا آورد ۶

اگرچه گل به رخ یار نسبتی دارد
بدیهه عرق شرم از کجا آورد؟ ۷

همان که از گل بی خار داشت خار دریغ
مرا به سیر مغیلان پرهنه پا آورد ۸

کجا به ناف کند بازگشت نافه چین؟
نمی توان دل رم کرده را بجا آورد ۹

بساط مخمل و اطلس ز نقش ساده شده است
ز نقشهای مرادی که بوریا آورد ۱۰

خط مسلمی از دار و گیر عقل گرفت
به آستانه عشق آن که التجا آورد ۱۱

رسید تا به سگش استخوان من صائب
چها که بر سر من سایه هما آورد! ۱۲