غزل ۲۹۷۶ - شد جادویی حرام و حق از جادویی بری

شُد جادویی حَرام و حَق از جادویی بَری
بر تو حَرام نیست، که مَحبوبْ ساحِری ۱

می‌بَند و می‌گُشا، که همین است جادویی
می بَخش و می‌رُبا، که همین است داوَری ۲

دریا بِدیده‌ایم، که در وِیْ گُهَر بُوَد
دریا دَرونِ گوهر، کی کرد باوَری؟ ۳

سِحْرِ حَلال آمد، بُگْشاد پَرّ و بال
افسانه گشت بابِل و دَستانِ سامِری ۴

هَمیانِ زَر نَهاده و مَعیوب می‌خَرَد
ای عاشقان کِه دید که شُد ماهْ مُشتری؟ ۵

امروز می‌گُزید زِ بازار اسپ، او
اَسْپانِ پُشتْ ریش و یَدَک‌هایِ لاغَری ۶

گفتم که اسپِ مُرده چُنین راه کِی بُرَد؟
گفتا که راه ما نَتَوان شُد به لَمْتُری ۷

کَشتی شِکَسته باید در آبگیرِ خِضْر
کَشتی چو نَشْکَنی، تو نه کَشتی، که لَنْگَری ۸

دنیا چو قَنْطَره‌ست گُذَر کُن چو پا شِکَست
با پایِ ناشِکَسته ازین پول نَگْذَری ۹

زیرا رُجوعْ ضِدِّ قُدوم است و عکسِ اوست
فرمانِ اِرْجعیِ را مَنْیوش سَرسَری ۱۰