غزل ۳۸۱۶ - چه غم ز سینه به یاد وصال برخیزد؟

چه غم ز سینه به یاد وصال برخیزد؟
چه تشنگی به سراب از سفال برخیزد؟ ۱

ز آب، سبزه خوابیده می شود بیدار
ز دل به باده چه زنگ ملال برخیزد؟ ۲

ز پای تا ننشیند سپهر ممکن نیست
که زنگ از آینه ماه و سال برخیزد ۳

ز داغ کعبه سیاهی نمی فتد هرگز
ز دل چگونه غبار ملال برخیزد؟ ۴

مرا ازان لب میگون به بوسه ای دریاب
که از دلم غم روز سؤال برخیزد ۵

به شبنمی است مرا رشک در بساط چمن
که پیش ازان که شود پایمال برخیزد ۶

ز بار عشق قد هرکه چون کمان گردید
ز خاک تیره به نور هلال برخیزد ۷

ز آب شور شود داغ تشنگی ناسور
کجا به مال ز دل حرص مال برخیزد؟ ۸

ترا ز اهل کمال آن زمان حساب کنند
که از دل تو غرور کمال برخیزد ۹

غبار چهره عاصی که سیل عاجز اوست
به قطره عرق انفعال برخیزد ۱۰

ز قیل و قال، غباری که بر دل است مرا
مگر به خامشی اهل حال برخیزد ۱۱

مشو به صافی عیش ایمن از کدورت غم
که این غبار ز آب زلال برخیزد ۱۲

گذشتم از سر گردون به عاجزی، غافل
که سبزه گرچه شود پایمال، برخیزد ۱۳

ز صد هزار سخنور که در جهان آید
یکی چو صائب شوریده حال برخیزد ۱۴