غزل ۳۸۲۹ - فغان ز سینه آسوده محشر انگیزد

فغان ز سینه آسوده محشر انگیزد
گرستن از جگر گرم، کوثر انگیزد ۱

چه تن به مرده دلی داده ای، بر افغان زن
که آه و ناله دل مرده را برانگیزد ۲

زمین عرصه محشر گر آفتاب شود
ترا عجب که به این دامن تر انگیزد ۳

مباش کم ز سمندر درین جهان خنک
که از بهم زدن بال، آذر انگیزد ۴

چو مور هرکه قناعت کند به تلخی عیش
به هر طرف که رود گرد شکر انگیزد ۵

به دام عشق سزاوار، آتشین نفسی است
که چون سپند ز جا دانه را برانگیزد ۶

مکن به هر خس و خاری دهان خود را باز
که خامشی ز دل غنچه ها زر انگیزد ۷

ز آه ما مشو ای پادشاه حسن ملول
که کیمیاست غباری که لشکر انگیزد ۸

شراب تلخ به دریا دلی حلال بود
که چون محیط به هر موج گوهر انگیزد ۹

به گاه لطف چه احسان کند به خشک لبان
به وقت خشم، محیطی که گوهر انگیزد ۱۰

نمی رود دل خونین ز جا، که هیهات است
که آتش از جگر لعل صرصر انگیزد ۱۱

دل غیور من از جا نمی رود به نگاه
مگر سپند مرا روی دل برانگیزد ۱۲

ربوده است ز من هوش ساقیی صائب
که می ز ساغر چشم کبوتر انگیزد ۱۳