غزل ۳۸۸۳ - دهان تنگ تو هرخرده دان نمی داند

دهان تنگ تو هرخرده دان نمی داند
که غیب را به جز از غیب دان نمی داند ۱

اگر چه گام نخستین گذشتم از دوجهان
هنوز شوق مرا خوش عنان نمی داند ۲

کسی که نیست تنک مایه از شعور و خرد
به هر بها که بود می گران نمی داند ۳

نفس گداخته خود را به گلستان برسان
که ایستادگی این کاروان نمی داند ۴

ملایمت سپر انقلاب دوران است
که نخل موم بهار و خزان نمی داند ۵

به نام بلبل من گرچه باغ شد مشهور
هنوز نام مرا باغبان نمی داند ۶

به داغ عشق بسوز وبساز چون مردان
که آفتاب قیامت امان نمی داند ۷

خوشند اهل سعادت به سختی از دنیا
هما ز مایده جز استخوان نمی داند ۸

عجب که برخورد از روزگار پیری هم
چنین که قدر جوانی جوان نمی داند ۹

ز پوست راه به مغز ندیده نتوان برد
طبیب حال دل ناتوان نمی داند ۱۰

نشد به رخنه دل هرکه آشنا صائب
ره برون شد ازین خاکدان نمی داند ۱۱