غزل ۳۹۵۵ - خطی که گرد رخ او ز مشک ناب بود

خطی که گرد رخ او ز مشک ناب بود
یکی ز حلقه بگوشانش آفتاب بود ۱

به خواب نازندیده است دولت بیدار
گشایشی که در آن چشم نیمخواب بود ۲

چنین که سنگدل افتاده کوه تمکینت
عجب که ناله عشاق را جواب بود ۳

شراب تلخ ز شیرین بود گواراتر
ز لطف بیش مرا چشم برعتاب بود ۴

ز علم رسم دل خویش ساده که کتاب
به چشم زنده دلان پرده های خواب بود ۵

ز روشنایی دل ظلمت است قسمت نفس
سیاه روزی خفاش از آفتاب بود ۶

فریب جلوه دنیا مخور ز بی بصری
که غول تشنه لبان موجه سراب بود ۷

به سعی خویش بودغره از سیاه دلی
اگر چه بال و پرسایه ز آفتاب بود ۸

شمرده نه قدم خویش تا رسی به مراد
که دوری ره نزدیک از شتاب بود ۹

ز روشنایی دل خواب شد به چشمم تلخ
نمک به دیده روزن ز ماهتاب بود ۱۰

ز برگ عیش دگرها شوند اگر خوشوقت
حضور صائب از اندیشه صواب بود ۱۱