غزل ۴۰۵۵ - از چشم ودل کی آن گل سیراب بگذرد

از چشم ودل کی آن گل سیراب بگذرد
خودبین کجا ز آینه وآب بگذرد ۱

در سینه های صاف نگیرد قرار دل
زود از بساط آینه سیماب بگذرد ۲

چون آب شور کام جهان تشنگی فزاست
سیراب تشنه ای که ازین آب بگذرد ۳

در جوی شیر کاسه به خون جگر زند
از می کسی که شب مهتاب بگذرد ۴

ظلم است زندگانی روشندلان چو شمع
جایی بغیر گوشه محراب بگذرد ۵

بر قرب دل مبند که با ربط آفتاب
در کان مدار لعل به خوناب بگذرد ۶

پیری به صد شتاب جوانی ز من گذشت
پل را ندیده ام که ز سیلاب بگذرد ۷

گیرنده است پنجه خونهای بیگناه
چون ناوک تو از دل بیتاب بگذرد ۸

چو موسم شباب دم صبح شیب را
صائب روا مدار که در خواب بگذرد ۹