غزل ۴۰۹۹ - تا بهله محرم کمر آن نگار شد

تا بهله محرم کمر آن نگار شد
دست ز کار رفته ام امیدوار شد ۱

گویند چشم روشنی هم غزالها
هر جا که آن نگار به عزم شکار شد ۲

هر خنده ای که کبک درین کوهسار زد
شد زخم چون به ناخن شاهین دچار شد ۳

شد داغدار چهره ام از اشک آتشین
برگ خزان رسیده من لاله زار شد ۴

دلخوش کنی نماند اسیران عشق را
هر جا غمی که بود مرا غمگسار شد ۵

گلرنگ شد ز خون جگر پرده های دل
تا همچو بوی گل نفسم بی غبارشد ۶

عالم به خاکروبی میخانه چشم داشت
این منزلت نصیب من خاکسارشد ۷

سنگ ملامتم ز سلامت نگاهداشت
دشمن مرا ز دشمن دیگر حصار شد ۸

دریک نفس رسید چوشبنم به آفتاب
آن را که ختم عمر به بوس وکنارشد ۹

ته جرعه حیات مرا آب خضر گشت
از عمر آنچه صرف تماشای یار شد ۱۰

صائب شدم به حاصل عزلت امیدوار
تا عنبر از محیط نصیب کنار شد ۱۱