غزل ۴۱۳۲ - دلهاکه جا به زلف معنبر گرفته اند

دلهاکه جا به زلف معنبر گرفته اند
بی انتظاردامن محشر گرفته اند ۱

جمعی که برده اند سر خود به زیر بال
نه بیضه فلک به ته پر گرفته اند ۲

یک جا قرار دولت دنیا نمی کند
آب حیات را ز سکندر گرفته اند ۳

پیش کسی دراز نسازند میکشان
دستی که چون سبو به ته سر گرفته اند ۴

یکرنگ گل شده است زبس عندلیب من
از بال من گلاب مکرر گرفته اند ۵

چون مرغ پربریده ز پروانه مانده است
تا نامه مرا ز کبوتر گرفته اند ۶

چون شمع بارها زسر خود گذشتگان
در زیر تیغ زندگی از سر گرفته اند ۷

ارباب درد از پی سامان اشک و آه
آتش ز سنگ و آب ز گوهر گرفته اند ۸

صائب جماعتی که ز می دست شسته اند
ساغر زدست ساقی کوثر گرفته اند ۹