غزل ۴۱۳۸ - هرگز عنان رشته به گوهر نداده اند

هرگز عنان رشته به گوهر نداده اند
شوخی ز حد مبر که تو را سر نداده اند ۱

رخساره اش ز سیلی دریا سیه شده است
این اعتبار مفت به عنبر نداده اند ۲

بخشیده اند چون دل خرسند نعمتی
درویش را که نعمت دیگر نداده اند ۳

از بر گریز حادثه آزاد کرده اند
هر چند همچو سرو مرا بر نداده اند ۴

نومید نیستم ز ترازوی عدل حق
زان سر دهند هر چه ازین سر نداده اند ۵

داغ توانگری به جبینشان کشیده اند
آن فرقه را که چهره چون زر نداده اند ۶

روشندلان به خرمن خود برق گشته اند
فرصت به شوخ چشمی اختر نداده اند ۷

آراسته است روی زمین را به عدل و داد
آیینه را عبث به سکندر نداده اند ۸

دم را شمرده ساز که مردان خود حساب
دامن به دست پرسش محشر نداده اند ۹

صائب به خواب امن ز ایام صلح کن
کاین منزلت به هیچ توانگر نداده اند ۱۰