غزل ۴۱۵۶ - این غافلان که دست به پیمانه می برند

این غافلان که دست به پیمانه می برند
از چشم شیر شمع به کاشانه می برند ۱

جان چون کمال یافت نمانند در بدن
انگور چون رسید به میخانه می برند ۲

چندین هزار ملک سلیمان به باد رفت
موران همان به خانه خود دانه می برند ۳

گردون ستم به خانه خرابان فزون کند
جای خراج گنج ز ویرانه می برند ۴

نتوان شمرد دشمن خونخوار را ضعیف
مردان به مور حمله شیرانه می برند ۵

میزان عدل میل به یک سو نمی کند
عشاق فیض کعبه ز بتخانه می برند ۶

صائب جماعتی که به صورت مقیدند
لذت کجا ز معنی بیگانه می برند ۷