غزل ۴۱۵۷ - قربانیان شکفته به قصاب برخورند

قربانیان شکفته به قصاب برخورند
چون پل بغل گشاده به سیلاب برخورند ۱

جمعی که ره به چاشنی فقر برده اند
بر روی بوریا ز شکر خواب برخورند ۲

صاف جهان به مردم خاموش می رسد
لب بسته کوزه ها ز می ناب برخورند ۳

اقبال دیدگان به گنهکار و بیگناه
با جبهه گشاده چو محراب برخورند ۴

چون ذره می دوند به هر کوچه عاشقان
شاید به آفتاب جهانتاب برخورند ۵

سر گشتگی به طالع جمعی که آمده است
در چشمه سیراب به گرداب برخورند ۶

هر کس دعا کند به اجابت قرین شود
در هر کجا به یکدگر احباب برخورند ۷

جمعی که از یگانگی نور آگهند
هر شب که شمع نیست ز مهتاب برخورند ۸

صائب سراغ بحر کنند وروان شوند
از سر گذشتگان چو به سیلاب برخورند ۹