غزل ۴۱۹۴ - با مردم آنچه شعله ادراک می کند

با مردم آنچه شعله ادراک می کند
کی برق خانه سوز به خاشاک می کند ۱

ای عشق غافلی که جدا از حضور تو
آسودگی چه با من غمناک می کند ۲

کی می رسد به اهل جنون عمر اهل عقل
مجنون هزار سلسله درخاک می کند ۳

هر کس گره کند به دل ازدوست شکوه را
تخم عداوتی است که در خاک می کند ۴

کرده است از ثمر به وصال شکوفه صلح
از خیر هر که سیم وزر امساک می کند ۵

هر چند پا ز کوی خرابات می کشم
دستی بلند در طلبم تاک می کند ۶

از سر گذشته تو چو قمری ز طوق خود
در بیضه فکر حلقه فتراک می کند ۷

خواهد به سعی پنجه مرجان کند سفید
آن کس که اشک از مژه ام پاک می کند ۸

واعظ ز خبث خلق دهن را نکرده پاک
دندان خود سفید به مسواک می کند ۹

من چون ز می شکفته نباشم درین چمن
کز گریه عذر خواهی من تاک می کند ۱۰

چون صبح سر زند ز گریبانش آفتاب
هرکس به صدق پیرهنی چاک می کند ۱۱

امروز غیر طبع سخن آفرین تو
صائب که رتبه سخن ادراک می کند ۱۲