غزل ۴۲۶۷ - وقت است از شکوفه چمن سیمتن شود

وقت است از شکوفه چمن سیمتن شود
هر خار خشک یوسف گل پیرهن شود ۱

دست نگار بسته شود هر کف زمین
هر گوشه دلپذیر چو کنج دهن شود ۲

از مظهر جلال شود جلوه گر جمال
داغ پلنگ، چشم غزال ختن شود ۳

خاک از شکوفه جلوه شکرستان کند
هر برگ سبز طوطی شکر شکن شود ۴

آرد کف از شکوفه به لب بحر نوبهار
دامان خاک تیره پر از یاسمن شود ۵

خاک از صفای سینه چو آب برهنه رو
آیینه دار سرو وگل ونسترن شود ۶

هر برگ لاله از رخ شیرین خبر دهد
هر سنگ پاره ای جگر کوهکن شود ۷

شاخ از گل شکفته شود مشرق سهیل
سنگ از فروغ لاله عقیق یمن شود ۸

زان سان که خط وخال فزاید جمال را
حسن چمن زیاده ز زاغ وزغن شود ۹

غافل مشو که سنبل گلزار جنت است
صائب ز عشق، هر که پریشان سخن شود ۱۰