غزل ۴۲۹۱ - تسکین دل به شور محبت نمی شود

تسکین دل به شور محبت نمی شود
این داغ، خوش نمک به قیامت نمی شود ۱

لیلی عنان گسسته به صحرا نهاد روی
تمکین حریف جذب محبت نمی شود ۲

در اشک تلخ نیست کمی دیده مرا
دستم دچار دامن فرصت نمی شود ۳

در کوهسار شورش سیل است بیشتر
اصلاح ما به سنگ ملامت نمی شود ۴

فانوس شمع را نتواند نهفته داشت
چشم حسود پرده شهرت نمی شود ۵

مسند به روی دست سلیمان فکند مور
خواری نصیب اهل قناعت نمی شود ۶

از آرزوست خواب پریشان دل تمام
تا نقش هست آینه خلوت نمی شود ۷

از آب تیغ دانه ما سبز می شود
قطع امید ما به شهادت نمی شود ۸

از تاک زور باده کجی را برون نبرد
هموار بدگهر به نصیحت نمی شود ۹

بیدار گشت سبزه خوابیده از سحاب
از می علاج زنگ کدورت نمی شود ۱۰

شمعی که دیده هاست سرانجام خامشی
منت پذیر دست حمایت نمی شود ۱۱

صائب ز خود برآی که حسن سخن، غریب
بی خاکمال وادی غربت نمی شود ۱۲