غزل ۴۳۱۷ - تا بوسه ای به من ز لب دلستان رسید

تا بوسه ای به من ز لب دلستان رسید
جانم به لب رسید ولب من به جان رسید ۱

دست نوازش دل ازجای رفته شد
هر نامه ای که از تو به این ناتوان رسید ۲

گیرم قدم به پرسش من رنجه ساختی
بیش است درد ازان که به دردم توان رسید ۳

با آن که تیغ غمزه او در نیام بود
زخمش به مغز پیشتر از استخوان رسید ۴

معراج زهد خشک به منبر رسیدن است
نتوان به بام چرخ به این نردبان رسید ۵

از یک نگاه خون جهانی به خاک ریخت
در یک گشاد تیر به چندین نشان رسید ۶

پوچ است چون حباب ز دریا بر آمده
حرف محبتی که ز دل بر زبان رسید ۷

زان پر گل است گلشن حسنت چهار فصل
کز دست رفت هر که به این گلستان رسید ۸

قلب است نقد دوست نمایان روزگار
بیچاره یوسفی که به این کاروان رسید ۹

احوال من مپرس که با صدهزار درد
می بایدم به درددل دیگران رسید ۱۰

تا کرد بیخودی ز عناصر مجردم
از چار موجه کشتی من بر کران رسید ۱۱

صائب امیدوار به بخت جوان شدم
تا دست من به دامن پیر مغان رسید ۱۲