غزل ۴۳۲۴ - هر کس نوایی از من آتش زبان شنید

هر کس نوایی از من آتش زبان شنید
افسرده شد چو زمزمه بلبلان شنید ۱

در پرده های گوش گل از ناز ره نیافت
فریاد من که گوش کر باغبان شنید ۲

بر عاجزان دراز نسازد زبان چو تیر
پیش از هدف کسی که فغان از کمان شنید ۳

در حیرتم که از چه به گل ماند پای سرو
زین نغمه های تر که ز آب روان شنید ۴

خامی بود توقع روزی ز آسمان
کی زین تنور سرد کسی بوی نان شنید ۵

دیوانه گر نگشت سرش داغ کردنی است
هر کس که وصف خوبی آن دلستان شنید ۶

در هر دلی که حسن گلو سوز او گذشت
بوی کباب از نفسش می توان شنید ۷

صائب گرفت گوشه ای از اهل روزگار
ازبس که ناشنیدنی از مردمان شنید ۸