غزل ۴۳۸۹ - در راه توهر کس دل ودین باخته باشد

در راه توهر کس دل ودین باخته باشد
از زنگ خودی آینه پرداخته باشد ۱

چون تیر خدنگی که پر وبال ندارد
ناقص بود آن سرو که بی فاخته باشد ۲

در بزم نگاری که ز خود صبر ندارد
در خلوت آیینه چه پرداخته باشد ۳

پروای زبان بازی شمشیر ندارد
هر کس ز تحمل سپر انداخته باشد ۴

در عین تمامی بود آماده نقصان
هر ساده عذاری که چو مه ساخته باشد ۵

چون سایه زمین گیر بود روز قیامت
سروی که در اینجا علم افراخته باشد ۶

از عشق شود پاک دل ز قید علایق
ناقص بود آن سیم که نگداخته باشد ۷

در آب حیات آمده بر سنگ سبویش
در بحر حبابی که نفش باخته باشد ۸

از طایر بی بال وپر ما چه گشاید
سیمرغ به جایی که پر انداخته باشد ۹

معمور بود خاطر آن کس که چو صائب
با گوشه ویرانه دل ساخته باشد ۱۰