غزل ۴۴۳۴ - از سفره قسمت لب نانش لب گورست

از سفره قسمت لب نانش لب گورست
دندان حریصی که به صد سال برآید ۱

تا دخل نباشد نتوان خرج نمودن
کز بستگی گوش زبان لال برآید ۲

رخسار تو هر گاه بر آیینه کند پشت
ز آیینه نفس سوخته تمثال برآید ۳

در زیر فلک همت عالی نتوان یافت
در بیضه محال است پر و بال برآید ۴

صائب شود امید من سوخته دل بیش
روزی که خط سبز ازان خال برآید ۵

آن روز ز دل شهپر اقبال برآید
کز دامگه رشته آمال برآید ۶

کامی که برآید ز خسیسان نظر تنگ
آبی است که از چاه به غربال برآید ۷

گردد خنک از شکوه خونین جگر گرم
از عهده تب عقده تبخال برآید ۸

با صد دل بی غم چه کند یک دل غمگین
دیوانه محال است به اطفال برآید ۹