غزل ۴۵۲۶ - چه کار از یاری دوران برآید

چه کار از یاری دوران برآید
به همت کارها آسان برآید ۱

سرآید چون زمان ناامیدی
به خواب یوسف از زندان برآید ۲

هم از کودک مزاجیهای حرص است
که در صد سالگی دندان برآید ۳

نمی گیرد تنور سردنان را
تن افسرده چون باجان برآید ۴

بود مژگان خونین حاصل عشق
ز دریا پنجه مرجان برآید ۵

چو شبنم هر که خودرا جمع سازد
سبک از گلشن امکان برآید ۶

رهی سرکن خدا را ای سبکدست
که جان از جسم دست افشان برآید ۷

ندارد حاصلی آمیزش خلق
که شمع از انجمن گریان برآید ۸

به صبر از ورطه هستی توان رست
به لنگر کشتی از طوفان برآید ۹

ز زیر پوست هر دل را که مغزی است
چو پسته با لب خندان برآید ۱۰

چو می باید گذشت آخر ز سامان
خوشا آن سرکه بی سامان برآید ۱۱

دل از باد مرادعشق صائب
ازین دریای بی پایان برآید ۱۲