غزل ۴۵۴۸ - قلم ز بال سمندر کند مگرکاغذ

قلم ز بال سمندر کند مگرکاغذ
که نیست در خور گفتار عشق هر کاغذ ۱

به ساده لوحی من روزگار می خندد
که پیش برق حوادث کنم سپر کاغذ ۲

رسد به خون جگر دل به وصل نقش مراد
که مهر خوب نگیرد نگشته تر کاغذ ۳

کنم ز مشق جنونش سیاه در یک روز
شود سراسر روی زمین اگر کاغذ ۴

زبان خامه به بانگ بلند می گوید
که از دورویی خویش است پی سپر کاغذ ۵

ندیدی آهوی مشکین اگر به دشت بیاض
به سیر خامه من کن نظاره بر کاغذ ۶

ز برق وباد سبکبالتر بود در سیر
اگر چه مرغ سخن راست بال و پر کاغذ ۷

ز نیشکر قلمم دست می برد صائب
کنم چو وصف لب یار ثبت بر کاغذ ۸