غزل ۴۵۵۵ - زخم را آماده شو چون شد مساعد روزگار

زخم را آماده شو چون شد مساعد روزگار
کزکجی بیش است عیب راستی در تیرمار ۱

می زند ناخن به داغ عشق،سیر لاله زار
شاخ وبرگی می دهد دیوانگی را نو بهار ۲

در بیابانی که مارا می دواند شور عشق
کوهکن با بیستون طفلی بود دامن سوار ۳

پیر کنعان ار نظر بازی ندارد شکوه ای
پاکبازست از پشیمانی حریف این قمار ۴

حلقه زهگیر شد قد خدنگ سرو را
طوق قمری ز انفعال قامت موزون یار ۵

همچو مستان سر به پای یکدگر بنهاده اند
در حریم نرگس بیمار او خواب و خمار ۶

غنچه هر وقتی که خواهد می تواند گل شدن
گل نگردد غنچه، دل را از شکفتن پاس دار ۷

جای خود را تا به چشم فتنه جوی او سپرد
در شکر خواب فراغت رفت چشم روزگار ۸

از دل ما بیقراری گرد کلفت می برد
می زداید آستین موج از دریا غبار ۹

گر چه عقل و هوش و دین و دل به پای او فشاند
می کشد شرمندگی صائب همان از عشق یار ۱۰