غزل ۴۵۸۸ - خاک راجان کرد درتن ابر احسان بهار

خاک راجان کرد درتن ابر احسان بهار
صبح محشر سر زد ازچاک گریبان بهار ۱

چون پرو بال پری، ابرپریشان سایه کرد
بر سریر عالم آرای سلیمان بهار ۲

سر برآوردند چون طوطی ز جیب شاخسار
برگها از اشتیاق شکرستان بهار ۳

هر سر شاخ ازشکوفه دفتر احسان گشود
از برات عیش پرشد جیب ودامان بهار ۴

جامه احرام پوشیدند اشجار چمن
شد جهان پر غلغل از لبیک گویان بهار ۵

چون لب سوفار می خندد درآغوش کمان
غنچه پیکان ز فیض عام احسان بهار ۶

می فروشد جلوه رنگین به طاوس بهشت
خار بن از فیض تشریف نمایان بهار ۷

رفت بیرون خشکی زهد ازمزاج روزگار
تابرآمد از تنور خاک ،طوفان بهار ۸

شرم معشوقی نمیگردد حجاب خنده اش
زعفران خورده است گل از روی خندان بهار ۹

می دهد دیوانگی راشاخ وبرگ تازه ای
دست صائب برمداراز طرف دامان بهار ۱۰