غزل ۴۵۹۰ - دل به آن زلف چلیپا می کشد بی اختیار

دل به آن زلف چلیپا می کشد بی اختیار
رشته مجنون به سودامی کشد بی اختیار ۱

آب چون شد دل، غم دوری خیال باطل است
مهر شبنم را به بالامی کشد بی اختیار ۲

اختیاری نیست درکوی مغان افتادگی
زور می دامان دلها می کشد بی اختیار ۳

برنمی دارد ز روزن مرغ زیرک چشم خود
دل به آن خورشید سیما می کشد بی اختیار ۴

خود نمایی لازم افتاده است حسن شوخ را
باده از خم سر به مینا می کشد بی اختیار ۵

لیلی از تمکین عبث بر خود بساطی چیده است
شوق محمل رابه صحرا می کشد بی اختیار ۶

آه عاشق درزمان خط دو بالا می شود
دربهاران سرو بالا میکشد بی اختیار ۷

در ته دیوار، کاه از کهرباداردخبر
عشق دلها رابه دلها می کشد بی اختیار ۸

چشم برمنزل بود از راه صائب شوق را
دوربین را دل به عقبی می کشد بی اختیار ۹