غزل ۴۷۰۶ - درویش را زخرقه صد پاره نیست عار

درویش را زخرقه صد پاره نیست عار
محضر به قدر مهر بود صاحب اعتبار ۱

زنگ از جبین آینه صیقل نمی برد
زینسان که می برد لب خامش ز دل غبار ۲

گردید رشته آه ندامت ز زخم من
سوزن شد از جراحتم انگشت زینهار ۳

عیش جهان، نظر به غم بی شمار او
برقی است کز سحاب شود گاهی آشکار ۴

جوهر قبول پرتو منت نمی کند
آتش برآورد ز دل خویشتن چنار ۵

ز افتادگی به پله عزت توان رسید
بوی گل پیاده بود بر صبا سوار ۶

از ریزش آبروی کریمان شود ز باد
آب گهر بود ز چکیدن به یک قرار ۷

دلهای صاف راست نگهبان ملایمت
آیینه را ز موم بود آهنین حصار ۸

دست نوازشی چو به زلف آشنا کنی
غافل مشو ز صائب آشفته روزگار ۹