غزل ۴۷۳۳ - ای هر دل از خیال تو میخانه دگر

ای هر دل از خیال تو میخانه دگر
هر گردشی ز چشم تو پیمانه دگر ۱

هرمرغ پرشکسته ز فکر و خیال تو
دارد بزیر بال پریخانه دگر ۲

از چشم نیم مست تو هر گوشه گیر را
در کنج فقر گوشه میخانه دگر ۳

از راه عقل برده برون سرو قامتت
هر فرقه رابه جلوه مستانه دگر ۴

هر رشته ای زشمع جهان سوز عارضت
دامی کشیده در ره پروانه دگر ۵

از اشتیاق ذکر تو در دیده ها شده است
هر تار اشگ سبحه صد دانه دگر ۶

در بوستان ز جلوه مستانه ات شده است
هر طوق قمریی خط پیمانه دگر ۷

هردم ز سایه طره کافر نهاد تو
در کعبه رنگ ریخته بتخانه دگر ۸

غیر از دل شکسته معمار عقل نیست
در شهربند عشق تو ویرانه دگر ۹

بیدار هرکه راکه درین بزم یافته است
چشمت به خواب کرده ز افسانه دگر ۱۰

زلف تراست از دل صد چاک عاشقان
در هرخم و شکنج و نهان شانه دگر ۱۱

در خاک و خون تپیده تیغ ترا بود
هر رخنه ای ز دل در میخانه دگر ۱۲

مرغی که دانه خور شده زان خال دلفریب
چشمش نمی پرد ز پی دانه دگر ۱۳

صائب مرا ز نشأه سرشار عشق او
هر داغ آتشین شده پیمانه دگر ۱۴