غزل ۳۰۷۲ - به من نگر، که به جز من، به هر که درنگری

به من نِگَر، که به جُز من، به هر کِه دَرنِگَری
یَقین شود که زِ عشقِ خدایْ بی‌خَبَری ۱

بِدان رُخی بِنِگَر کو نَمَک زِ حَق دارد
بُوَد که ناگَه ازان رُخ، تو دولتی بِبَری ۲

تو را چو عقلْ پدر بوده است، و تَنْ مادر
جَمالِ رویِ پدر دَرنِگَر، اگر پسری ۳

بِدان که پیرْ سَراسَر صِفاتِ حَق باشد
وَگَر چه پیر نِمایَد به صورتِ بَشَری ۴

به پیشِ تو چو کَف است و به وَصْفِ خود دریا
به چَشمِ خَلْقْ مُقیم است و هر دَم او سَفَری ۵

هنوز مُشکل مانده‌ست حالِ پیر تو را
هزار آیَتِ کُبْریٰ دَرو، چه بی‌هُنری؟ ۶

رَسید صورتِ روحانی‌یی به مَریَمِ دل
زِ بارگاه، مُنَزَّه زِ خُشکی و زِ تَری ۷

ازان نَفَس که دَرو سِرِّ روحْ پنهان شُد
بِکَرد حامِله دل را رَسولِ رَه گُذَری ۸

اَیا دلی که تو حامِل شُدی ازان خُسرو
به وَقتِ جُنبشِ آن حَمْل تا دَرو نِگَری ۹

چو حَمْل صورت گیرد زِ شَمسِ تبریزی
چو دل شَوی تو و چون دلْ به سویِ غَیبْ پَری ۱۰