غزل ۴۸۱۸ - چون غنچه ز جمعیت دل انجمنی ساز

چون غنچه ز جمعیت دل انجمنی ساز
برگ طرب خویش ز رنگین سخنی ساز ۱

هنگامه صحبت شود از سوختگان گرم
از داغ به گرد دل خود انجمنی ساز ۲

تادامن پیراهن یوسف به کف آری
یک چند چو یعقوب به بیت الحزنی ساز ۳

کمتر ز حبابی نتوان بود درین بحر
ازدیده پوشیده خود پیرهنی ساز ۴

چون کرم بریشم نظر ازمرگ مپوشان
در زندگی از پیرهن خود کفنی ساز ۵

در پرده غیب است فتوحات نهفته
چون خال سیه چشم به کنج دهنی ساز ۶

از جسم مکن بستر و بالین فراغت
زین پنبه چو حلاج مهیا رسنی ساز ۷

تا از تو رسد سنگ ملامت به نوایی
ازشیشه به هنگامه اطفال تنی ساز ۸

ای قاصد اگر نامه ز دلدار نیاری
از بهر تسلی ز زبانش سخنی ساز ۹

نقصان نکند هرکه زرخویش به زر داد
نقد دل و جان صرف بت سیم تنی ساز ۱۰

ای بلبل بیدرد چه موقوف بهاری؟
ازبال و پر خویش چو طوطی چمنی ساز ۱۱

صائب به عقیق دگران چشم مکن سرخ
از پاره دل، دامن خود رایمنی ساز ۱۲