غزل ۴۸۹۰ - ناز پروردی که من گردیده ام پروانه اش

ناز پروردی که من گردیده ام پروانه اش
گل زنند اطفال جای سنگ بر دیوانه اش ۱

بنده آن سرو بالایم که طوق قمریان
می شود موج شراب ازجلوه مستانه اش ۲

کعبه نتواند قدم درکوی آن کافر گذاشت
نیست خال عاریت برچهره بتخانه اش ۳

هر حبابی یوسفی دارد به زیر پیرهن
هر کف می چشم یعقوبی است در میخانه اش ۴

خال او از موشکافان بیشتر دل می برد
مرغ زیرک رابه دام آرد فریب دانه اش ۵

شمع تردامن ندارد راه در درگاه او
ازفروغ روی چون لعل است شمع خانه اش ۶

سیر جنت می کند درخانه خشک صدف
هرکه باشد چون گهر ازخویش آب و دانه اش ۷

هرنگاه از چشم او صائب بود پیمانه ای
وقت آن کس خوش گردد سرخوش از پیمانه اش ۸