غزل ۵۰۰۵ - به خون تپیدن خورشید پر مکرر شد

به خون تپیدن خورشید پر مکرر شد
به یک کرشمه دیگر تمام کن کارش ! ۱

مرید مولوی روم تانشد صائب
نکرد در کمر عرش دست گفتارش ۲

گهر ز شرم عرق می کند به بازارش
چگونه آب نگردد دل خریدارش؟ ۳

مرا به دام کشیده است نازک اندامی
که هم زموی میان خودست زنارش ۴

کجابه اهل نظر بنگرد خودآرایی
که صبح آینه سازد ز خواب بیدارش ۵

به گرمسیر فنارسم سرد مهری نیست
بغل گشاده به منصور می دود دارش ۶

شهید لاله عذاری شوم که تا دم خط
نرفت شرم ز بالین چشم بیمارش ۷

برهنه پا سر گلگشت وادیی دارم
که دشنه بر جگر برق می زند خارش ۸

که یک گل از چمن روزگار بر سر زد؟
که همچو صبح پریشان نگشت دستارش ۹