غزل ۵۰۱۴ - دلی که خانه زنبور شد ز پیکانش

دلی که خانه زنبور شد ز پیکانش
شفای خسته دلان است شیره جانش ۱

به خون خود نکند کشته اش دهن شیرین
ز بس که تشنه خون است تیغ مژگانش ۲

بغیر عشق کدامین محیط خونخوارست
که دست، پنجه مرجان شود زدامانش ؟ ۳

امید گوهر سیراب ازین محیط مدار
که غیر چین جبین نیست مد احسانش ۴

نفس گداختگانند موجهای سراب
که شسته اند زجان دست دربیابانش ۵

بساز با جگر تشنه همچو اسکندر
نظر سیاه مگردان به آب حیوانش ۶

به سرمه دل شب چشم خویش روشن دار
که تیغ سینه شکافی است صبح خندانش ۷

ز میر قافله عشق، رحم مدار
که پر ز یوسف مصری است چاه نسیانش ۸

زخوان چرخ فرومایه دست کوته دار
که قدر خود شکند هرکه بشکند نانش ۹

به صدق هرکه برآورد دم ز دل صائب
چو صبح ،مشرق خورشید شدگریبانش ۱۰