غزل ۵۰۱۶ - کراست تاب شکر خنده های پنهانش ؟

کراست تاب شکر خنده های پنهانش ؟
که شور حشر بود گرده نمکدانش ۱

ز خون صید حرم کعبه داغ لاله شده است
هنوز تشنه خون است تیغ مژگانش ۲

ازین صید جهان به جهان دگر رساند مرا
خوشا سری که دود پیش پیش چوگانش ۳

به حلقه سر زلف تو چشم بد مرساد!
که آفتاب بود روزن شبستانش ۴

به پاکدامنی از قید عشق نتوان رست
که چشم بررخ یوسف گشوده زندانش ۵

چه عارض است که درآفتاب زرد خزان
بهار می چکد از خط همچو ریحانش ۶

به داغ العطشم سوخته است سنگدلی
که نیست ریگ روان تشنه در بیابانش ۷

ز جبهه عرق شرم می توان دانست
که سر به مهر حباب است آب حیوانش ۸

کدام نامه صائب نگشت طی چون صبح
که آفتاب نگردید مهر عنوانش ۹