غزل ۵۰۱۷ - رسیده است به جایی لطافت بدنش

رسیده است به جایی لطافت بدنش
که ازنسیم شود داغدار یاسمنش ۱

اگر ز نکهت گل پیرهن کند در بر
شگفت نیست که نیلوفری شود سمنش ۲

سخن چو بال و پر طوطیان شود سرسبز
زآبداری لعل لب شکرشکنش ۳

شکوه حسن ازین بیشتر نمی باشد
که از سپند نخیزد صدا درانجمنش ۴

زاشک شمع توان نقل در گریبان ریخت
به محفلی که بخندد لب شکرشکنش ۵

به این فروغ ندارد یمن عقیقی یاد
سهیل برگ خزان دیده ای است از چمنش ۶

حلاوت لب ازین بیشتر نمی باشد
که همچو نامه سربسته است هر سخنش ۷

عبیر پیرهن چشم می کند یوسف
اگر به مصر بردباد بوی پیرهنش ۸

چه لذتی است شنیدن نوای جان پرور
ز مطربی که توان بوسه داد بردهنش ۹

ز دام موج، نجات حباب ممکن نیست
چگونه دل بدر آید ز زلف پرشکنش ۱۰

نشد گشایشی ازراه گفتگو صائب
مگر به خال توان یافت نقطه دهنش ۱۱