غزل ۵۰۱۸ - جدا نمی شود از پیش لعل میگونش

جدا نمی شود از پیش لعل میگونش
چه بوسه گاه شناس است خال موزونش ! ۱

سرش به دولت دنیا فرو نمی آید
به هر که سایه کند طره همایونش ۲

شب امید من آن روز صبح عید شود
که سر زند بنا گوش، خط شبگونش ۳

درین ریاض ترا چشم موشکافی نیست
وگرنه طره لیلی است بید مجنونش ۴

منم که روی زچین جبین نمی تابم
و گرنه رهزن خضرست نعل وارونش ۵

مرا به وادیی افکنده است شور جنون
که ناز سرو کند گردباد هامونش ۶

سیه دلی که به دامان اوست چشم مرا
چو داغ لاله گرفته است درمیان خونش ۷

به دام شاهسواری فتاده ام صائب
که لاله لاله چکد خون ز نعل گلگونش ۸