غزل ۵۰۳۱ - نمی روم به بهشت برین زخانه خویش

نمی روم به بهشت برین زخانه خویش
به گل فرو شده پایم درآستانه خویش ۱

به گنجها نتوان درد را خرید از من
به زر بدل نکنم رنگ عاشقانه خویش ۲

به نغمه دگران احتیاج نیست مرا
که هست چون خم می مطربم ز خانه خویش ۳

چو یوسفم که به چاه افتد از کنار پدر
اگر به چرخ برآیم ز آستانه خویش ۴

اگر چه هر نفسم گرد کاروان غمی است
بجان رسیده ام از وضع بیغمانه خویش ۵

بلاست رتبه گفتار چون بلند افتاد
به خواب چند توان رفتن ازافسانه خویش ؟ ۶

به بینوایی و آزادگی خوشم صائب
مرا قفس نفریبد به آب و دانه خویش ۷