غزل ۵۰۵۴ - میخانه ای است باغ که گلهاست ساغرش

میخانه ای است باغ که گلهاست ساغرش
ترکن دماغ جان ز می روح پرورش ۱

هر نخل پرشکوفه درین باغ لیلیی است
کز خیرگی فکنده به یک شاخ، چادرش ۲

گلگل شده است پیکر سیمین بوستان
از بس که ابر تنگ کشیده است دربرش ۳

جز نخل پرشکوفه ندارد جهان خاک
چرخی که بر مراد بود سیر اخترش ۴

گل آنچنان فریفته حسن خود شده است
کز شبنم است آینه دایم برابرش ۵

در فصل نوبهار، چمن بزم چیده ای است
کز غنچه و گل است صراحی و ساغرش ۶

بستان برات عیش ز دیوان نوبهار
اکنون که از شکوفه گشوده است دفترش ۷

صائب چو لاله هر که بود کاسه سرنگون
خالی نمی شود زمی لعل ساغرش ۸