غزل ۵۱۰۱ - برسر حرف آمده است چشم سیاهش

برسر حرف آمده است چشم سیاهش
نو خط جوهر شده است تیغ نگاهش ۱

آینه را پشت و رو ز هم نشناسد
میشکند دیگری هنوز کلاهش ۲

گر چه لبش سر به مهر شرم و حجاب است
داد سخن می دهد زبان نگاهش ۳

با همه کس گرم الفت است چو خورشید
ساده دل افتاده است روی چو ماهش ۴

گرد برآورده است از صف دلها
گرچه ز طفلی است نی سوار سپاهش ۵

دایره حیرت است حلقه زلفش
مرکز سرگشتگی است خال سیاهش ۶

نیست زسامان حسن خویش خبردار
سیر سراپای خود نکرده نگاهش ۷

آه اسیران نگشته است به گردش
نیست حصاری ز هاله روی چو ماهش ۸

دست کشیده است از تصرف دلها
زلف نکویان ز شرم موی کلاهش ۹

گرنکند روی التفات به صائب
پرده شرم است عذر خواه نگاهش ۱۰