غزل ۵۱۸۱ - آسمان کهنه سبویی است ز میخانه عشق

آسمان کهنه سبویی است ز میخانه عشق
بحر یک قطره تلخی است زپیمانه عشق ۱

مکن ازداغ شکایت که ازین روزنه ها
می رسد پرتو خورشید به کاشانه عشق ۲

عقل با مهره گل نرددغا می بازد
دل صد پاره بود سبحه صد دانه عشق ۳

روی در دامن صحرای جنون آورده است
کعبه از حسن خدا داد صنمخانه عشق ۴

جام عقل است که در میکده طرح افتاده است
بوسه فرسود نگردد لب پیمانه عشق ۵

عشق ازان شوختر افتاده که پنهان گردد
چون شررمی جهد از سنگ برون دانه عشق ۶

همه در خواب غرورند حریفان صائب
به چه امید کسی سر کند افسانه عشق؟ ۷